Ο Βικτόρ Σελσέρ και η κατάργηση της δουλείας

Η ζωή του Βικτόρ Σελσέρ

Ο Βικτόρ Σελσέρ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 22 Ιουλίου 1804. Ο πατέρας του, αλσατικής καταγωγής, διέθετε εργοστάσιο πορσελάνης. Πιθανότατα το 1822 μυήθηκε στη παρισινή Στοά «Les Amis de la Vérité» (Οι Φίλοι της Αλήθειας), του Μεγάλου Ανατολικού της Γαλλίας. Η στοά αυτή ήταν γνωστή ως μία από τις πιο προοδευτικές και δημοκρατικές κατά το πρώτο τρίτο του 19ου αιώνα.

Γύρω στο 1830, ο Σελσέρ ταξίδεψε στην Κούβα για να εκπροσωπήσει την οικογενειακή επιχείρηση, όπου ήρθε για πρώτη φορά αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα της δουλείας, η οποία τον συγκλόνισε βαθιά. Επιστρέφοντας στη Γαλλία, έγινε δημοσιογράφος και συγγραφέας φυλλαδίων. Κληρονομώντας την οικογενειακή επιχείρηση το 1832, την πούλησε για να αφοσιωθεί στη συγγραφή και τον ακτιβισμό, όχι μόνο για την κατάργηση της δουλείας, αλλά και για άλλα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, όπως η εκπαίδευση και η κατάργηση της θανατικής ποινής.

Ο Βικτόρ Σελσέρ το 1833

Το 1840 και το 1841, ο Σελσέρ επέστρεψε στις Αντίλλες και απέκτησε την πεποίθηση ότι η κατάργηση της δουλείας έπρεπε να θεσπιστεί άμεσα. Ταξίδεψε επίσης σε πολλές αφρικανικές χώρες και στην Ελλάδα, γεγονός που ενίσχυσε τις αντι-δουλοκτητικές του πεποιθήσεις. Από το 1845, έγραψε πολυάριθμα άρθρα υπερασπιζόμενος την άμεση κατάργηση της δουλείας, εναντιούμενος σε όσους αρκούνταν στο να ζητούν τον «εξανθρωπισμό» της. Το 1847, συγκέντρωσε τα άρθρα του σε ένα έργο με τίτλο «Ιστορία της δουλείας κατά τα δύο τελευταία έτη». Οι πολιτικές αναταράξεις που ξέσπασαν το ίδιο έτος θα έδιναν στον Σελσέρ την ευκαιρία να επιτύχει τον σκοπό του.

Πράγματι, η Μοναρχία του Ιουλίου, που υποσχόταν να είναι ένα φιλελεύθερο καθεστώς, έγινε όλο και πιο αυταρχική λόγω της κοινοβουλευτικής αστάθειας και των πολυάριθμων εξεγέρσεων που αντιμετώπισε. Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος αρνούνταν πεισματικά να εξετάσει το καθολικό δικαίωμα ψήφου που απαιτούσαν οι δημοκρατικοί, με αποτέλεσμα να γίνει εξαιρετικά αντιδημοφιλής. Το 1847, η κυβέρνηση απαγόρευσε τις πολιτικές συγκεντρώσεις και επιχείρησε να απαγορεύσει στους αξιωματικούς του στρατού να ανήκουν στον ελευθεροτεκτονισμό, ο οποίος θεωρούνταν πηγή αναταραχής.

ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ Κατάστημα >

Από τον Ιούλιο του 1847, οι δημοκρατικοί άρχισαν να οργανώνουν παντού στη Γαλλία συμπόσια, κατά το πρότυπο των επαναστατικών συμποσίων, με σκοπό να παρακάμψουν την απαγόρευση των πολιτικών συγκεντρώσεων. Η κυβέρνηση προσπάθησε να τα εμποδίσει, και η απαγόρευση του συμποσίου που είχε προγραμματιστεί στο Παρίσι για τις 19 Φεβρουαρίου 1848 ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Αν και αναβλήθηκε για τις 22 Φεβρουαρίου, τελικά ακυρώθηκε από τους διοργανωτές, δίνοντας την εντύπωση ότι η κυβέρνηση είχε κερδίσει.

Ωστόσο, οι πιο ριζοσπαστικοί δημοκρατικοί δεν σταμάτησαν εκεί. Ένας από τους διοργανωτές, ο Αρμάν Μαράστ (1801-1852), ηγέτης της αντιπολίτευσης και μέλος του Μεγάλου Ανατολικού της Γαλλίας, κάλεσε τον παρισινό λαό σε εξέγερση. Στις 22 Φεβρουαρίου, πάνω από 3.000 άτομα συγκεντρώθηκαν για να διαδηλώσουν κατά της κυβέρνησης. Στις 23 Φεβρουαρίου, ο στρατός άνοιξε πυρ κατά του πλήθους και στις 24 η κατάσταση έγινε μη αναστρέψιμη: μπροστά στο κύμα των εξεγερμένων, ο στρατός αποσύρθηκε. Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος παραιτήθηκε υπέρ του εγγονού του και κατέφυγε στην Αγγλία.

Η εξουσία πέρασε στα χέρια των δημοκρατικών και η Β’ Γαλλική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1848 από τον Αλφόνς ντε Λαμαρτίν, ποιητή και πολιτικό, στενά συνδεδεμένο με τους ελευθεροτέκτονες.

Ο Σελσέρ συμμετείχε στην Προσωρινή Κυβέρνηση ως Υφυπουργός Ναυτικών και Αποικιών. Παρά τη σύντομη θητεία της κυβέρνησης, ο Σελσέρ κατάφερε να περάσει το διάταγμα για την κατάργηση της δουλείας στις 27 Απριλίου 1848. Ήταν η τρίτη φορά που η Γαλλία καταργούσε τη δουλεία, αλλά αυτή τη φορά η απόφαση ήταν οριστική.

Κατάργηση της δουλείας το 1848

Μετά την ανάληψη της εξουσίας από την Εκτελεστική Επιτροπή, ο Σελσέρ εξελέγη βουλευτής της Μαρτινίκας το 1848 και της Γουαδελούπης το 1849, εντασσόμενος στην άκρα αριστερά. Τον Δεκέμβριο του 1849, εξελέγη ο πρώτος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, ο Λουδοβίκος-Ναπολέων Βοναπάρτης.

Όταν ο Λουδοβίκος-Ναπολέων πραγματοποίησε πραξικόπημα το 1851 για να ανακηρυχθεί αυτοκράτορας ως Ναπολέων Γ’, ο Σελσέρ ηγήθηκε της αντίστασης μαζί με τον Βικτόρ Ουγκό. Εξορίστηκε στο Λονδίνο και επέστρεψε μόνο μετά την πτώση του Ναπολέοντα Γ’ το 1870. Το 1871 επανεξελέγη βουλευτής.

Ως βουλευτής και αργότερα ισόβιος γερουσιαστής, συνέχισε να αγωνίζεται για την κατάργηση της θανατικής ποινής, τη δωρεάν υποχρεωτική εκπαίδευση και τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών.

Άγαμος και άτεκνος, ο Σελσέρ πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1893 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Περ Λασέζ. Το 1949, τα οστά του μεταφέρθηκαν στο Πάνθεον. Πολλές πλατείες, δρόμοι και σχολεία φέρουν το όνομά του.

Η τεκτονική σταδιοδρομία του Βικτόρ Σελσέρ

Η τεκτονική πορεία του Βικτόρ δεν ήταν συνεχής, αλλά η κατανόηση του ελευθεροτεκτονισμού αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη δράση του. Η στοά «Les Amis de la Vérité» ήταν από τις πιο προοδευτικές και συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση του 1830.

Μετά τη διάλυση της στοάς το 1833, δεν υπάρχουν ίχνη τεκτονικής δραστηριότητας του Σελσέρ μέχρι το 1844, όταν εντάχθηκε στη στοά «La Clémente Amitié». Ωστόσο, παρέμεινε εκεί μόνο για λίγους μήνες λόγω εσωτερικών συγκρούσεων στον Μεγάλο Ανατολικό. Μετά την εξορία του στο Λονδίνο το 1851, δεν υπάρχουν αποδείξεις για τακτική συμμετοχή του σε στοές.

Ο Βικτόρ Σελσέρ στα τελευταία χρόνια της ζωής του

Μετά την επιστροφή του από την εξορία το 1870, διατήρησε επαφές με ελευθεροτέκτονες, αλλά δεν σύχναζε σε στοές. Παρά τις φήμες, δεν υπάρχουν αρχειακά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τη συμμετοχή του στη μύηση της Μαρία Ντερέμ το 1882, παρόλο που οι δύο τους γνωρίζονταν από τους φεμινιστικούς κύκλους.

Σχετικά προϊόντα

Κατηγορίες

Μασονικά διακοσμητικά (ποδιές, σαΐτες, ταινίες ώμου)Σαΐτες & ΚοσμήματαΔώρα κάτω από 20€Ποδιές & πακέταΚοσμήματαΚοσμήματα Σκηνής